Jaki odczyn mają wodne roztwory estrów?

Jaki odczyn mają wodne roztwory estrów?

Wodne roztwory estrów (tych, które w wodzie rozpuszczają się  „w miarę” dobrze) mają odczyn obojętny, o ile nie posiadają w strukturze dodatkowych ugrupowań typu grupa karboksylowa, ugrupowanie fenolowe (i inne kwasowe). Czyli np. wodny, nasycony roztwór metanianu metylu ma odczyn obojętny.

Czy ogniwo podczas pracy rozładowuje się?

Tutaj trzeba doprecyzować pytanie, bo można je odczytać dwojako:
– czy ogniwo podczas pracy (zasilanie urządzenia) rozładowuje się? Odpowiedź brzmi: Tak, to jest chyba oczywiste,
– czy ogniwo w obwodzie otwartym rozładowuje się samoistnie? Tutaj odpowiedź jest również twierdząca i stanowi jedną z cech i parametrów, jakie się podaje dla dowolnego ogniwa (samorozładowanie).

Kiedy kwas jest słaby? (Jak stopień dysocjacji jest mniejszy niż 5% i czy jakaś stała też ? )

Nie ma ścisłej definicji mocnych/słabych kwasów w kontekście Arrheniusa. Nawet książkowa definicja mocnych kwasów jest naciągana (nie tylko w roztworach wodnych). Ponieważ stopień dysocjacji kwasu słabego rośnie wraz z rozcieńczeniem, osiągając w granicznym przypadku alfa = 100% (słaby kwas staje się „mocnym”), to widać, że co najmniej w definicji książkowej należałoby coś zmienić. W renomowanych czasopismach edukacyjnych wielu autorów przedstawiało swoje propozycję zero-jedynkowego podziału na mocne i słabe kwasy (ja też swoją miałem opartą na matematycznej pochodnej – zdrowo pojechałem z analizą w szerokim zakresie stężeń😆), ale nigdzie na świecie nie zainteresowało się tym grono pedagogów. Zostawiając bezużyteczną definicję książkową (mocny kwas, to taki, który w niezbyt stężonym roztworze jest całkowicie zdysocjowany na jony) zapamiętaj listę arbitralnie przyjętych mocnych kwasów, a reszta „pospolitych” kwasów to kwasy słabe.

Czy jest różnica między wyrażeniem stężenia molowego w nawiasie kwadratowym, np. [X], a wyrażeniem jako Cx z indeksem dolnym?

Wyrażenia w nawiasach kwadratowych są liczbowymi wartościami stężeń molowych, aby użyte w wyrażeniach na stężeniowe stałe równowag „dawały” stałe Kc jako wartości niemianowane. Stężenia wyrażone literką C to już „pełnoprawne” stężenia molowe, wyrażające wartość liczbową i jednostkę mol/dm3. Jeśli przez X oznaczymy pewną substancję, której wartość stężenia molowego, np. 2,5 jest obecna w jakimś wyrażeniu na stałą równowagi to:

[X] = Cx/Co

gdzie Co – umowne standardowe stężenie molowe równe 1 mol/dm3.

Tak więc:

Cx = 2,5 mol/dm3

Co = 1 mol/dm3

[X] = Cx/Co = (2,5 mol/dm3)/(1 mol/dm3) = 2,5 (bez jednostki)

Podsumowując, oznaczenia [X] powinny być używane w wyrażeniach na stałe równowag, a Cx we wszystkich innych przypadkach, np. w równaniu kinetycznym, zadaniach obliczeniowych, gdzie oblicza się np. stężenie molowe itp.

Dlaczego wśród izomerycznych amin i amidów (nieposiadających dodatkowych ugrupowań w strukturze) III-rzędowe aminy oraz amidy mają niższe temperatury wrzenia?

W strukturach III-rzędowych amin i amidów nie ma atomów wodoru przyłączonych do silnie elektroujemnego atomu azotu, stąd nie mogą one tworzyć pomiędzy własnymi cząsteczkami wiązań wodorowych (tylko słabe oddziaływania van der Waalsa). W odróżnieniu od nich, pomiędzy cząsteczkami I i II-rzędowych amin i amidów ze względu na obecność wiązania N-H mogą się tworzyć międzycząsteczkowe wiązania wodorowe, stąd izomeryczne I- i II-rzędowe aminy i amidy mają wyższe temperatury wrzenia.

Czy rozpisujemy hydrolizę osadów ?

Domyślnie, bez informacji wstępnej nie spotkasz się z takim zadaniem na maturze. Jeśli jednak Cię to interesuje, to trzeba tutaj zaznaczyć, że mała ilość tzw. trudno rozpuszczalnej soli ulegnie rozpuszczeniu i podlega wszystkim prawom, którym podlegają sole łatwo rozpuszczalne w wodzie, a więc np. hydrolizie. Należy przy tym pamiętać (prawdopodobnie chodzi o CaCO3), że różne fazy krystaliczne mają różne właściwości fizykochemiczne – oznacza to mniej więcej tyle, że jeżeli masz w kuchni blat marmurowy (główny składnik CaCO3), to jak wylejesz na niego wodno-alkoholowy roztwór fenoloftaleiny to nie zabarwi się on na malinowy kolor. Jednak jak wykazano eksperymentalnie dodatek wodno-alkoholowego roztworu fenoloftaleiny do nasyconego, wodnego roztworu CaCO3(aq) pozostającego w równowadze z osadem CaCO3(s) zabarwia zawartość probówki na różowo.

Czy oddziaływania van der Waalsa mają charakter niekierunkowy?

Zależy, o którą składową pytamy, bo na siły van der Waalsa składają się:

  • siły Keesoma,
  • siły Debye’a
  • siły Londona.

Siły Keesoma (dipol trwały-dipol trwały) są względnie kierunkowe, siły Londona bezkierunkowe (ala wyindukowane pole elektryczne centralne) z dokładnością do fluktuacji kwantowych.